Monasterio de Ganden

དེ་ཡང་འཁོར་ལ་འབྱོན་པ་རྣམས་འབྱོན་བཞུད་མངས་པས་ཅུང་ཟད་ཐུགས་སུན་ནས། དབེན་དགོན་ཞིག་འདིངས་པའི་ཞུ་བ་སྔ་མོ་ནས་འབུལ་གྱིན་ཡོད་པས། དེའི་ཚེ་སྡེ་པ་དང་ཡོན་བདག་བུ་སློབ་སོ་སོ་ནས་དགོན་པ་རྙིང་པ་འབུལ་བ་དང་། གསར་པ་འདིངས་པའི་བདག་རྐྱེན་བྱེད་ཟེར་ནས་གསོལ་བ་འདེབས་པ་མང་དུ་བྱུང་བ་དེ་རྣམས་གང་བཟང་། ཇོ་བོ་རིན་པོ་ཆེའི་དྲུང་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས། མར་མེ་དང་མནལ་ལམ་སོགས་ཀྱི་ལྟས་བརྟགས་པས། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ནས་འབྲོག་རི་བོ་ཆེ་བཟང་བར་བྱུང་སྟེ། སྨོན་ལམ་གྲོལ་བ་དང་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཞབས་ཀྱིས་བཅགས།

因随从往来频繁，宗喀巴略感厌倦；众人早已请求建立一座静修寺院。当时，各地首领、施主和弟子纷纷祈请：或愿奉献旧寺，或愿承担新建寺院的资助。为判断何处最合适，宗喀巴在觉沃仁波切前祈祷，并以灯兆、梦兆等观察。结果，诸处之中以卓日沃切最为吉祥。大祈愿法会结束后，宗喀巴亲临其地。

El continuo ir y venir de su séquito había cansado un poco a Tsongkhapa, y desde hacía tiempo se le pedía que fundara un monasterio apartado. En aquel momento, los señores locales, benefactores y discípulos hicieron numerosas súplicas: unos se ofrecían a entregar antiguos monasterios y otros a financiar uno nuevo. Para decidir el lugar más propicio, Tsongkhapa rezó ante Jowo Rinpoche y examinó señales como las lámparas y los sueños. De todos los lugares, Drok Riwoche resultó ser el más favorable. Concluido el Gran Festival de la Oración, Tsongkhapa acudió personalmente al lugar.

སློབ་དཔོན་དཀའ་བཅུ་པ་དང་། སློབ་དཔོན་འདུལ་འཛིན་པ་རྣམ་གཉིས་ཀྱིས་ཐོག་མ་མཛད་པའི་དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེ་བས་འབྲོག་རི་བོ་ཆེར་བྱོན་ཏེ་དགེ་ལྡན་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་གླིང་བཏབ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཡོན་བདག་དང་། ཉེ་སྐོར་གྱི་བན་སྐྱའི་སྡེ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དང་བསླངས་སོགས་ཚད་མེད་པ། དགའ་སྤྲོ་དང་བཅས་པས་བསྒྲུབས་ནས་དེ་གའི་ལོ་ལ་གཟིམས་ཁང་གིས་ཐོག་དྲངས་བྲང་ཁང་རྫོགས་པར་གྲུབ་པ་བདུན་ཅུ་ལྷག་ཙམ་དང་། གཞི་བཏིང་བ་བརྒྱ་ཕྲག་བརྒལ་བ་བྱུང་། བྲང་ཁང་སོ་སོ་ཕལ་ཆེ་བ་ལའང་། འདུལ་བ་ནས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། དང་པོར་གཞི་བརྟག་པ་དང་། བརྟགས་ནས་དགེ་འདུན་ལ་གསོལ་བ་དང་། དེ་ནས་དགེ་འདུན་གྱིས་གནང་བ་སྦྱིན་པ་དང་། ལག་གི་བླ་སྐོ་བ་དང་། རྡོ་བཏེག་པའི་མཐའ་ལས་བྱུང་བའི་རུང་ཁང་གཅོད་པ་དང་། ཁང་པའི་ཚད་ལས་མ་ལྷག་པར་རྩིག་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱག་ལེན་དག་ཐེར་ཅན་མཛད་པས་མཁར་ལས་ཀྱི་ཕྱག་ལེན་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་གསལ་བར་མཛད་དོ། །

以十难阿阇黎和持律阿阇黎为首的大部分僧众前往卓日沃切，建立甘丹南巴杰威林。各方施主以及附近僧俗自愿发心，欢喜参与营造。就在当年，以寝室为首、已经完工的房屋有七十余间，已经奠基的又超过一百间。多数房屋都依《毗奈耶》所说的程序建造：先察看地基，再向僧团提出，得到僧团许可并任命执事；随后核定搬运石料所涉及的净厨位置，使房屋不超过规定尺度，校正砌墙等做法。仅从营造制度一端，也使珍贵教法得以彰明。

La mayor parte de la comunidad monástica, encabezada por el maestro experto en las diez disciplinas y por el maestro custodio del Vinaya, se dirigió a Drok Riwoche y fundó Ganden Nampar Gyalwai Ling. Benefactores de distintas regiones y las comunidades monásticas y laicas de los alrededores ofrecieron voluntariamente su ayuda y participaron con alegría en las obras. Aquel mismo año se habían terminado más de setenta estancias, comenzando por los aposentos, y se habían cimentado más de cien. La mayoría se construyó siguiendo el procedimiento prescrito por el Vinaya: primero se examinaba el terreno y se presentaba la propuesta a la comunidad; una vez obtenida su autorización, se nombraba a un responsable. Después se determinaba la posición de la cocina ritualmente pura en relación con el transporte de piedra, se impedía que los edificios sobrepasaran las dimensiones establecidas y se corregían métodos como el aparejo de los muros. Incluso mediante estas normas constructivas se hizo manifiesta la preciosa enseñanza.

རྗེའི་ཞལ་སྔ་ནས། སྒྲུབ་མཆོད་སོགས་ཚོགས་ཁང་དུ་བྱས་ན་དབང་མ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་སོགས་མཐོང་བའི་དགག་བྱ་ཆེ་བར་འདུག་པས། སྔགས་ཀྱི་སྒྲུབ་མཆོད་ཁང་པ་འགོལ་བ་ཞིག་ལོགས་སུ་བྱེད་དགོས་པར་སྣང་གསུངས།

宗喀巴说：“如果在集会堂内举行修供等仪轨，未受灌顶者也会看见坛城等，所犯禁忌很重；看来应当另设一间隔开的密法修供室。”

Tsongkhapa dijo: «Si los ritos de práctica y ofrenda se celebran en la sala de asambleas, quienes no han recibido la iniciación también verán los mandalas y otros objetos, lo que supone una transgresión grave. Parece necesario disponer aparte una sala cerrada para las prácticas tántricas».

བྱ་ལོ་ཟླ་བ་གསུམ་པ་ནས་བཟོ་རིགས་པ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་དུ་མ་བསགས་ཏེ། རྟེན་རྣམས་བཞེངས་པའི་བྱ་བ་ཉེ་བར་བརྩམས་སོ། །དེ་ཡང་གཙུག་ལག་ཁང་ཁྱམས་གཙང་ཁང་དང་བཅས་པ་ལ་ཀ་བ་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་ས་ལ་དབུས་ཀྱི་གཙང་ཁང་དུ་སྟོན་པའི་སྐུ་ཇོ་བོ་རིན་པོ་ཆེའི་སྐུ་ཚད་ལས་ཅུང་ཞིག་གིས་ཆེ་བ་དང་། སྟེང་གི་གཙང་ཁང་དུ་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལྷ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས། དཔལ་འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་ལཱུ་ཨི་པ་ལྷ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་བློས་བསླངས་རྣམས་རྒྱུ་རིན་པོ་ཆེ་འབའ་ཞིག་ལས་བསྒྲུབས་པ། དེ་ཡང་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་ལྷ་གཞན་རྣམས་ཟངས་ལ་གསེར་གསོལ་བ། གཙོ་བོ་རྣམས་དང་། ཕྱོགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་སྙིང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་དངུལ་བཟང་པོ་འབའ་ཞིག་ལས་བཞེངས་པའི་གཙོ་བོ་ཡུམ་དང་བཅས་པ་རྣམས་རེ་རེ་ལའང་དངུལ་བྲེ་ཆེན་གཉིས་ལྷག་རེ་དང་། རྡོར་དབྱིངས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལ་དངུལ་བྲེ་ཆེན་གཉིས་མ་ལོང་ཙམ་དང་། འཁོར་གྱི་ལྷ་བཅུ་གཉིས་ལ་རེ་རེ་ལའང་དངུལ་བྲེ་ཆེན་ཕྱེད་དང་གཉིས་རེ་ཅུང་མ་ལོང་ཙམ་དང་བཅས་པ་དང་། དེ་དག་ལ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། གཡུ་རྙིང་བཟང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྲ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་། གཞན་ཡང་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས། རྒྱལ་བ་ཚེ་དཔག་མེད། རྗེ་བཙུན་བྱམས་མགོན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཞལ་ཕྱག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གསེར་སྐུ་མདའ་ཚད་རེ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་གཙུག་ཏོར་རྣམ་པར་རྒྱལ་མ་དང་། གཙུག་ཏོར་གདུགས་དཀར་གཉིས་ཀྱི་གསེར་སྐུ་ཁྲུ་ཚད་རེ་དང་། གོས་དར་བཟང་པོ་མཐའ་ཡས་པ་བརྡུངས་པའི་དར་འདག་འབའ་ཞིག་ལས་བསྒྲུབས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཞལ་ཕྱག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྐུ་ལ་རྒྱབ་མཐོ་བཅུ་བདུན་ཡོད་པ་རྣམས་བཞེངས་ཤིང་། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ལྷ་བཟོའི་བཟོ་ཐིག་དང་ཕྱག་ཚད་ཕལ་པ་མ་ཡིན་པར། ཤཱ་རིའི་བུ་དང་ཚངས་པ་ཨོ་ཌའི་བུ་ལ་སོགས་པས་ཞུས་པའི་ཕྱག་ཚད་ཀྱི་ཡི་གེའང་མང་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱི། གཙོ་བོར་དཔལ་འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་སྡོམ་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལེའུ་གཅིག་གིས་ལྷའི་ཕྱག་ཚད་ཞིབ་པར་སྟོན་ཅིང་། དེའི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་རཏྣ་རཀྵི་ཏས་ཁྱད་པར་ཞིབ་ཏུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་། དཔལ་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་དམར་པོ་དང་ནག་པོའི་རྒྱུད་གཉིས་ཀྱི་ལེའུ་རེ་རེས་ལྷའི་ཕྱག་ཚད་སྟོན་པ་རྣམས་གུང་ལེགས་པར་བསྒྲིགས་པའི་ཐིག་ཁོག་ནས་དྲངས་ཏེ། ལྷ་རྣམས་རྒྱལ་བས་གསུངས་པའི་ཕྱག་ཚད་དང་ལྡན་པར་བཞེངས་ཤིང་། དེ་དག་རྣམས་ལའང་རྒྱུའི་བྱིན་རླབས་སོགས་ཚུལ་བཞིན་དུ་མཛད།

明永乐十五年（1417）三月起，召集许多精通工巧的匠人，开始建造诸所依。经堂包括回廊与净室，占地相当于七十二根柱间；中央净室内造导师像，尺寸略大于觉沃仁波切像；上层净室内造吉祥密集三十二尊、卢伊巴系胜乐六十二尊与大金刚界坛城，各自连同宫殿及所依、能依，均以珍贵材料制成。宫殿和其余诸尊以鎏金铜造，主尊、四方如来与心髓瑜伽母以纯银造；各主尊及佛母用银都超过二大升，金刚界主尊接近二大升，十二眷属各略不足二大升半，并镶嵌无数珍宝和上等古玉。另造文殊、无量寿、弥勒、金刚怖畏等一箭高金像，尊胜佛母与白伞盖母各一肘高金像，又以众多上等绸缎制成完整的金刚怖畏绣像。所有造像都不是依普通匠人的尺度，而是综合舍利子、梵童子等请问所得的造像度量文献，特别依据《胜乐轮三摩地出生续》及其广释、《红阎摩敌续》《黑阎摩敌续》所定尺度画线，依佛所说的量度制作，并如法为材料加持。

Desde el tercer mes de 1417, decimoquinto año de Yongle de la dinastía Ming, se reunió a numerosos artesanos sumamente versados en sus oficios y comenzó la construcción de los objetos sagrados. La sala de escrituras, con su corredor y cámaras interiores, ocupaba el equivalente de setenta y dos crujías entre columnas. En la cámara central se hizo una imagen del Maestro, algo mayor que la de Jowo Rinpoche; en la cámara superior se realizaron las treinta y dos deidades de Guhyasamaja, las sesenta y dos deidades de Chakrasamvara según la tradición de Luipa y el gran mandala de Vajradhatu, cada conjunto con su palacio y con las deidades que lo sustentan y las sustentadas, todo elaborado con materiales preciosos. Los palacios y las demás deidades eran de cobre dorado; las figuras principales, los tathagatas de las cuatro direcciones y las yoguinis esenciales, de plata pura. Cada deidad principal con su consorte empleó más de dos grandes medidas de plata; la figura principal de Vajradhatu, casi dos; y cada una de las doce deidades del séquito, algo menos de dos medidas y media. Todas estaban incrustadas con incontables joyas y turquesas antiguas de primera calidad. También se hicieron imágenes de oro de Manjushri, Amitayus, Maitreya y Vajrabhairava de la altura de una flecha; imágenes de oro de Ushnishavijaya y Sitatapatra de un codo; y una imagen bordada completa de Vajrabhairava, confeccionada enteramente con numerosas sedas finas. Las imágenes no siguieron las proporciones corrientes de los artesanos, sino que combinaron textos sobre medidas iconométricas surgidos de preguntas de Shariputra, Brahmaputra y otros. En especial, se trazaron conforme a las proporciones establecidas en el Tantra del nacimiento del samadhi de Chakrasamvara y su comentario extenso, así como en los tantras del Yamari rojo y negro. Fueron ejecutadas según las medidas enseñadas por el Buda y los materiales se consagraron debidamente.

ལུང་བསྟན་པའི་སྐུའི་རགས་པའི་ཟུང་འཇུག་གི་ཟ་མ་ཏོག་བསྟན་པ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་དུ། མ་ཉམས་པར་ཙན་དན་འབའ་ཞིག་ལས་བསྒྲུབ་པའི་སྒྲོམ་དུ་བཞུགས་པ། སོ་སོས་དད་འབུལ་གྱི་དངུལ་བྲེ་ཆེན་བཅོ་བརྒྱད་སོགས་ཀྱིས་གདུང་རྟེན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མཆོད་རྟེན་གྱི་ཆ་ཚད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲ་སྣ་ཚོགས་པས་སྤྲས་པ་བཞེངས་ཏེ། དེ་དག་གི་བུམ་པར་སྐུ་གདུང་སྣམ་སྦྱར་གྱིས་དྲིལ་བ་ཙན་དན་གྱི་སྒྲོམ་དང་བཅས་པ་བཞུགས་ཤིང་། རིམ་གཉིས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་པ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་དག་པ་རྣམ་བརྒྱད་ཀྱི་ལྷག་བདུན། རྒྱལ་ཚབ། འདུལ་འཛིན། མཁས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སོགས་ཀྱིས་རབ་གནས་རྨད་བྱུང་གནང་བ་དངུལ་གདུང་མཐོང་བ་དོན་ལྡན་དུ་གྲགས་པ་མིང་དོན་གནས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཀྱི་སྐྱེ་དགུའི་ནོར་བུ་འདི་ལ་ཡང་ཕྱི་དུས་སུ་དཔའ་རིས་གསེར་ཏོག་ནང་སོས་དེ་ནང་རྟེན་བྱས་ཏེ་རྣམ་རྒྱལ་མཆོད་རྟེན་ཕྲ་རྒྱན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེང་འོག་བར་གསུམ་ལ་འོས་པའི་བླ་མ་ཡི་དམ་ཆོས་སྐྱོང་སྐུ་དུ་མས་སྤྲས་པ་ཁྱད་འཕགས་འདི་བྱས་སོ། །

为使这座盛放色身遗骨的宝函成为教法久住的缘起，法体被安置在完全由檀香木制成的棺椁中。众人以信施所献十八大升白银等，依前述比例建成舍利塔，并镶饰各种珍宝；再将以袈裟包裹的法体连同檀香木棺安奉在塔瓶内。通达二次第三摩地的清净金刚弟子中，包括嘉曹、持律者、克主一切智等在内的七位弟子，为之举行殊胜开光。此银塔名为“见者有义”，名实相符，成为加持众生的宝藏。后来，帕日金托囊索又以它为内藏，建造胜利塔，塔的上、中、下三层饰以多尊上师、本尊与护法像。

Para que este precioso receptáculo de los restos del cuerpo físico sirviera de auspicio a la larga permanencia de la enseñanza, el cuerpo sagrado fue colocado en un féretro hecho enteramente de sándalo. Con dieciocho grandes medidas de plata y otras ofrendas de fe, se construyó una estupa funeraria conforme a las proporciones antes descritas y se adornó con diversas gemas; el cuerpo, envuelto en hábitos monásticos y acompañado por el féretro de sándalo, fue depositado en el vaso de la estupa. Siete discípulos vajra puros, versados en los samadhis de las dos etapas, entre ellos Gyaltsab, el custodio del Vinaya y Khedrup el Omnisciente, celebraron una consagración extraordinaria. La estupa de plata fue llamada «Significativa al verla» y, haciendo honor a su nombre, se convirtió en un tesoro de bendiciones para los seres. Más tarde, Pari Sertok Nangso la tomó como reliquia interior y construyó una estupa de la Victoria, cuyas partes superior, media e inferior fueron decoradas con numerosas imágenes de maestros, deidades tutelares y protectores del Dharma.

拉撒东五十里噶勒丹山。宗喀巴先在大昭，率众喇嘛攒昭诵经然灯。众喇嘛求立寺院，宗喀巴乃手举金刚菩萨云：宜在旺固尔山创建。遂造大经堂，内塑桑堆德木楚克多尔影佛像。又修沙尔孜、江孜二处札仓，以供众喇嘛栖止。相传至今有三百八十余年。其形势与布达拉略同。其经楼佛像，幢幡宝盖，华丽与大小昭相似，乃宗喀巴坐床之所，示寂于噶勒丹寺。弥勒佛前，为黄教发源之地，有黄教堪布喇嘛主之。

A cincuenta li al este de Lhasa se encuentra el monte Gelédan. Tsongkhapa estuvo primero en el Gran Jokhang, donde dirigió a numerosos lamas en la recitación de sutras y el encendido de lámparas ante las imágenes reunidas. Los lamas pidieron fundar un monasterio; Tsongkhapa alzó entonces una imagen de Vajrapani y dijo que debía construirse en el monte Wanggu’er. Se edificó una gran sala de escrituras, con imágenes de Samdü Demchok Dorje, y se establecieron los dos colegios de Shartse y Jangtse para alojar a los monjes. Según la tradición, habían transcurrido ya más de trescientos ochenta años. Su configuración se asemeja en líneas generales al Potala. Las imágenes, estandartes, banderas y doseles de la biblioteca de sutras rivalizan en esplendor con el Gran y el Pequeño Jokhang. Fue la sede de Tsongkhapa, quien falleció en Gelédan. Ante el Buda Maitreya se halla el lugar de origen de la escuela de los Sombreros Amarillos, dirigido por un lama khenpo de dicha escuela.

甘丹寺召东九十里，形势同布达拉，极其华丽，乃宗卡巴坐床之所。山上多有遗迹，为黄帽喇嘛发源之地。

El monasterio de Ganden se encuentra a noventa li al este del Jokhang. Su disposición se asemeja a la del Potala y es extremadamente suntuoso. Fue la sede de Tsongkhapa. La montaña conserva numerosos vestigios y es el lugar de origen de los lamas de Sombrero Amarillo.

又有白蚌、甘丹、色腊、桑鹅四大寺，远近拱挹。寺中剌麻多者五千余，次者二三千。而甘丹寺距布达拉八十里，则宗喀巴成道之所，有遗塔及所坐禅榻，而宗角园、卡契园、经园诸胜，错落其间。遇节期，则达赖升坐，讲甘珠尔经、丹珠尔经，圜听膜拜千计，不时赴各大寺讲经律。远者岁一梵呗彻山谷，庄严穷七宝，为西方极胜之区。

Están también los cuatro grandes monasterios de Baibang, Ganden, Sera y Sang’e, hacia los cuales convergen las regiones próximas y lejanas. Los mayores albergan más de cinco mil lamas y los siguientes, dos o tres mil. Ganden se encuentra a ochenta li del Potala y es el lugar donde Tsongkhapa alcanzó la realización. Allí están su estupa funeraria y el asiento en que meditaba, entre jardines y parajes notables como Zongjiao, Qieqi y Jingyuan. En los festivales, el Dalái Lama ocupa el sitial y expone el Kangyur y el Tengyur ante miles de oyentes que se postran a su alrededor; también visita de cuando en cuando los grandes monasterios para enseñar sutras y disciplina. A los más alejados acude una vez al año, y el canto ritual llena los valles. Adornado con los siete tesoros, es uno de los lugares más sobresalientes de Occidente.

甘丹寺距山八十里，则宗喀巴成道之所。有遗塔及所坐禅榻，以十月二十五日为成道之期。是夕万户然灯，光明如昼。遇节期，则达赖升坐，讲甘珠尔经、丹珠尔经二经，乃西藏大乘经之最尊重者，圜听膜拜千计。达赖所坐叠氍毹数十重，番民得其一摩顶、一击拂者，如不世之遇。

Ganden se encuentra a ochenta li y es el lugar donde Tsongkhapa alcanzó la realización. Allí están su estupa funeraria y el asiento en que meditaba. El día vigesimoquinto del décimo mes se conmemora su realización; esa noche, diez mil hogares encienden lámparas y todo queda iluminado como de día. Durante los festivales, el Dalái Lama ocupa el sitial y enseña el Kangyur y el Tengyur, los dos conjuntos de escrituras del Mahayana más venerados en el Tíbet, ante miles de oyentes que se postran a su alrededor. El asiento del Dalái Lama está formado por decenas de capas de alfombras; si un tibetano recibe de él un toque en la coronilla o un golpe del espantamoscas, lo considera un encuentro excepcional.

甘丹寺在剌萨东五十里甘丹山，相传宗喀巴成佛处。有土城，壮丽如大小诏，大堪布掌之。

El monasterio de Ganden se alza en el monte Ganden, cincuenta li al este de Lhasa. La tradición afirma que allí Tsongkhapa alcanzó la budeidad. Posee un recinto de tierra apisonada, tan majestuoso como el Gran y el Pequeño Jokhang, y está bajo la autoridad de un gran khenpo.

甘丹寺在拉撒东五十里甘丹山，相传为宗卡巴成佛处。或云即然灯古佛。经楼、佛像、幡幢宝盖，与大召、小召寺相埒，阐讲黄教，堪布喇嘛居之。

El monasterio de Ganden se encuentra en el monte Ganden, cincuenta li al este de Lhasa, y se dice que fue el lugar donde Tsongkhapa alcanzó la budeidad. Algunos afirman que era el antiguo Buda Dipankara. Su biblioteca de sutras, imágenes budistas, estandartes, banderas y doseles rivalizan con los del Gran y el Pequeño Jokhang. Allí se expone la enseñanza de los Sombreros Amarillos y reside un lama khenpo.

噶尔丹寺在召寺东九里，形势与布达拉同。

El templo de Gerdan se encuentra nueve li al este del Jokhang y su configuración es semejante a la del Potala.